Geluk en verlies

Geluk en verlies

16 mei 2020 0 Door Jenny

De laatste tijd heb ik weinig gedeeld op mijn website. Dit heeft meerdere redenen. Daarom is het nu wel tijd voor een nieuwe blog, om jullie even mee te nemen in de afgelopen periode. ?


Corona:

Ja laten we hier maar mee beginnen. Iedereen heeft er natuurlijk mee te maken. Door de corona zitten we veel thuis en maken we weinig mee. Je zou denken dat ik juist in deze tijd veel zou lezen. Maar dat is totaal niet het geval. Ik heb er of geen tijd voor of geen zin in. Het rondje qua sociale contacten is nu ook erg klein. En het boodschappen doen, wat normaal even fijn was, is nu echt alleen als het noodzakelijk is.

Mijn contract van mijn werk liep ook nog eens af. Ik wilde graag die tijd gebruiken om van iedereen afscheid te nemen en het rustig af te ronden, maar ook dat heeft niet zo mogen zijn door de corona. Gelukkig begint alles nu weer een beetje rustig op te starten en kan het normale leven weer een beetje beginnen. Het zal nog niet zo snel gaan maar alle beetjes helpen zeker.

Geluk:

Ondanks de corona en dat dit geen leuke tijd is voor veel mensen, heb ik toch het geluk gevonden. Sinds kort heb ik een relatie met een hele lieve jonge man, Sven. (ja hij is jonger dan mij ?) En we hebben het heel erg fijn samen. Dat ik dit geluk nog heb mogen vinden, had ik niet echt verwacht. ? Maar ik ben er heel erg blij mee. We kennen elkaar via het werk. Echt veel contact was er niet, maar vaak tijdens de pauze stonden we wel even te kletsen. Toen ik wist dat mijn contact zou stoppen had ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of hij contact wilde houden. En gelukkig vond hij dat ook leuk. ? Zo zijn we ongeveer een maand aan het thuis daten geweest. Want ja, dat kon niet anders door de corona. Dat ging heel erg goed en zijn we nu dus samen. Hoe de toekomst zal gaan verlopen zien we wel. Al hoop ik natuurlijk dat we samen oud mogen worden. ?

Verlies:

Dit gaat over Kiara. Zij was de laatste kat die ik nog had. Lizzy had ik in november 2018 moeten laten inslapen en Balou in oktober 2019. Maar zo ineens ging het niet goed met Kiara. Ze had last van kwijlen, en dan niet een klein beetje maar echt hele slierten. Het was 27 april en natuurlijk was ik vergeten dat het Koningsdag was. Dus met Kiara naar een spoedkliniek toe. Ze kreeg daar een prik tegen misselijkheid en mocht weer mee naar huis, omdat alles er verder goed uitzag. De rest van de dag ging het een beetje beter met Kiara, maar in de avond ging het mis. Ze had last van een soort epileptische aanvallen. En die waren heel erg pittig om te zien ook.

De volgende ochtend vroeg had ze ook last van een hele erge aanval. We zijn toen meteen om 8:30 uur naar de dierenarts gereden en daar werd zij opgenomen voor onderzoek. Toch werd er niks gevonden. Zo kreeg ik antibiotica mee, wat de dierenarts op de gok starten, en had ze weer een prik tegen misselijkheid gekregen. De rest van de dag ging het redelijk goed, alleen sliep ze ook al dagen niet. Ze at en dronk ook bijna niet. Ik moest haar onder dwang water en voeding geven. Toen zij later alsnog wel zelf wat dronk en at waren we natuurlijk opgelucht. De nacht is rustig verlopen, al had Kiara volgens mij nog steeds niet geslapen.

Woensdagochtend zijn we toch nog terug gegaan naar de dierenarts omdat het kwijlen en de kleine aanvallen toch weer aanwezig waren. Maar de dierenarts vond dat zij er beter uit zag en toch mee terug naar huis mocht.  Later op de middag begonnen toch de kleine aanvallen weer en uit eindelijk kreeg ze weer een hele zware aanval. Met als gevolg dat ze niet meer liep maar haar achterpoten met zich mee sleepte. De andere dagen had ze ook bijna niet gelopen maar dit was toch een stuk erger. Helaas was mijn eigen dierenarts al naar huis maar konden we bij een andere terecht. Hij zag ook dat het niet goed ging en de keuze om haar te laten inslapen was toen snel gemaakt. Want ik wilde niet dat zij met pijn door het leven moest gaan, en dit was zeker geen leven voor haar.

Na alle dagen voor haar knokken, niet slapen en toch alles doen om ervoor te zorgen dat het goed kwam, heeft dit niet geholpen. De terug keer naar huis was heel raar en ook wel zwaar. In huis in het erg leeg momenteel. Toch was ik super blij dat Sven de hele tijd bij mij is gebleven. En ook ben ik zijn moeder erg dankbaar voor alle hulp. Ook alle andere mensen die mij steun gaven op een andere manier ben ik super dankbaar.


Zoals jullie konden lezen, zijn de afgelopen weken een rollercoaster voor mij geweest. Mijn emoties vlogen alle kanten op. Van geluk naar verdriet en weer terug. Dit is ook de reden waarom ik bijna niet gelezen heb en er geen nieuwe recensies of andere blogs online zijn gekomen. Mijn bedoeling is om het zo snel mogelijk weer op te pakken.

Tot de volgende blog maar weer! ?